SİS

Ya Da MAHMUT ŞAMİ EFENDİ’nin, yazılmamış hatırayı "kebiri"....

Söz başı

1. Kısım

BU ANLATIMA, NEDEN SİS ADINI VERDİM… BAZAN, BİR ANDA, HESAPSIZ BİR ŞEKİLDE, BİR YAZIYLA, FİLMLE, ROMANLA KARŞILAŞIRSINIZ. SANKİ DUYUDURUMUNUZ, GEÇİCİ FELCE UĞRAR, BAKAKALIR YA DA ÖYLECE KALAKALIRSINIZ.

MIGUEL DE UNAMUNO DA BANA, İLKİN ROMANIYLA DEĞİL, DÜŞÜNCE DÜNYASINA ARMAĞAN ETTİĞİ, ADETA BİR SAVSÖZ KIVAMINDAKİ CÜMLESİYLE GÖRÜNDÜ, ETE KEMİĞE BÜRÜNDÜ.

NE DİYORDU UNAMUNO!

BİR ARKADAŞININ ÖLÜMÜ ÜZERİNE, BİR KAÇ GÜN ÖNCE BİRLİKTEYDİK, ŞAKALAŞIYORDUK. ŞİMDİ, BU DİKDÖRTGEN ÇUKURUN İÇİNE BIRAKIP, ÜZERİNE TOPRAK ÖRTÜYORUZ. PEKİ, BİR KAÇ GÜN ÖNCE BENİMLE ŞAKALAŞAN O “ ADAM” NEREYE GİTTİ “”DER””… ŞİMDİ ÖNCE, UNAMUNO KİM, ONA BİR BAKALIM:

Miguel de Unamuno (29 Eylül 1864, Bilbao - 31 Aralık 1936, Salamanca), İspanyol Bask düşünür, yazar.

Madrid Complutense Üniversitesi'nde felsefe ve edebiyat üzerine eğitim almış ve Bilbao'da felsefe öğretmenliği yapmıştır. 1891 yılında Salamanca Üniversitesi'nde Eski Yunan Dili Kürsüsü'nde profesör olmuş, aynı üniversitede üç kez rektörlük görevine getirilmiştir. Ayrıca 1931-1933 yılları arasında Temsilciler Meclisine Salamanca'dan vekil seçilmiştir.

98 Kuşağı'nın temsilcileri arasında sayılan Unamuno, 20. yüzyıl İspanyasını düşünmüş ve yazmıştır. Dogmatik düşünceye, özellikle faşizme karşı savaşmış ve bu uğurda 1924 yılında Miguel Primo de Rivera diktatörlüğüne karşı çıktığından Kanarya Adaları'na sürgüne gönderilmiştir.^[1][2] 1930 yılında tekrar Salamanca Üniversitesi'ndeki görevine dönmüştür. İspanya İç Savaşı sırasında Franco'yu desteklese de, Falanj iktidarının iç yüzünü görüp kamuoyu önünde eleştirmiştir. Salamanca Üniversitedeki bir toplantı sırasında rejimin önemli komutanlarından José Millán-Astray'a açıkça karşı gelmiş, sonrasında ev hapsine mahkûm edilmiştir. Tutuklu halde, 31 Aralık 1936 tarihinde ölmüştür.^[3] Roman, öykü, şiir, deneme ve oyun türünde eserler vermiştir.

SİS ROMANINA GİRİP, BİR KAÇ SAYFA OKUDUĞUMDA, ROMANIN İÇERİĞİNDEN ZİYADE,“SİS” SÖZCÜĞÜ, BENİ ETKİLEMİŞ, DÜŞ GÜCÜMÜ KIRBAÇLAMIŞTI. ÇOCUKLUĞUMDAN BERİ, DİNLEDİĞİM, “”( BESİME NENEMDEN KAÇKAÇ HİKAYELERİ,ANKARA’NIN TAŞINA BAK TÜRKÜSÜ, ANNEANNEM ZEKİYE HANIMDAN, DEDESİ, MUHTEMELEN SUFİ MAHMUT ŞAMİ’NİN KİTAPLIĞI- İBADET ŞEKLİ,SON DERECE AZ YEMEK YEMESİ,KÜÇÜK KAYINI DELİ MUSTAFA’NIN, YEMEN BOZGUNUNDAN DÖNÜŞÜ …)) HER NASILSA BELLEĞİMDE KALAKALMIŞ, ZAMAN ZAMAN İSTEM DIŞI OLARAK,ÖN BEYİN EKRANIMA ,( FRONTAL LOB), DÜŞÜVEREN GÖRSEL-İŞİTSEL ANILARI.

BUNLARIN, BELLEK SANDIĞIMDA KALMAMASI GEREKLİDİR. OTURUP, DÜZGÜN BİR ŞEKİLDE YAZIP, HEM GELECEK KUŞAKLARA, HEM DE ( OLURSA ŞAYET ), TOPLUMSAL HAFIZAYA KAZANDIRILMASI GEREKİR.

YAŞADIKLARIMIZA BAKTIĞIMDA, ( BENCE), GERÇEKTEN DE BİR “” SİS”İN ARDINDAN YAHUT İÇİNDEN, DIŞARIYA BAKTIĞIMIZI DÜŞÜNÜYORUM. BU YÜZDEN DE,

UZUN ZAMANDIR İÇİM SIKILIYORDU. BİR ANLAMSIZLIĞIN, ANLAM YİTİMİNİN SİSİNİN İÇİNDE Mİ KAYBOLUYORDUM.

O AN, HİÇ BİR FİKRİM YOKTU. OTURDUĞUM SANDALYE, YEMEK YEDİĞİM MASA, ELİMDEKİ DEFTER,KALEM.

PENCEREDEN, GÜNEŞİN EL ETEK ÇEKİLİR GİBİ IŞIKLARINI FARKETTİM.İNCEDEN BİR TÜL, SANKİ GÖKYÜZÜNDE SERİLİYDİ.GÜNEŞ, KAYIPLARA MI KARIŞIYORDU.

GÜNEYE BAKAN, ÇİÇEK DOLU BALKONUMUZA ÇIKTIM.HAVA SERİNLEMİŞ, SAKSILARDA BİRİKMİŞ TOPRAK RAYİHASI, AĞIR AĞIR ÇİÇEKLERİNİN KÖKLERİNDEN SİLKİNİP, SOLUDUĞUMUZ HAVAYA KARIŞIYORDU.

1. kısım

 ARKAMI DÖNDÜM, KIYIDAKİ DÜNYAYA…BİR SİGARA YAKSAM MI DİYE DÜŞÜNDÜM.UNUTMUŞUM YAHU, KEPAZELİĞE BAK. NE KADAR OLMUŞ Kİ, CIGARAYI BIRAKALI…

NE GÜNDÜ AMA. ŞİMDİ DÖKÜLÜYOR ANILAR DESTESİ , GÖZÜMÜN ARKASINDAKİ PERDEDEN, BANA HIŞT HIŞT ÇEKİYOR.

HIŞT HIŞT, GEL GİDELİM ANILARA DİYOR, BEN DE REDDETMİYORUM…

--/--

a

HİKAYEMİZ, AKDENİZ KIYILARININ, ASYA’NIN  BATIYA DOĞRU YASLANIP, İRİCE, HEM DE BAYAĞI İRİCE BİR YARIMADA YAPTIĞI HEYBETLİCE BİR KARA PARÇASININ, GÜNEYE DOĞRU KAVİSLENDİĞİ BİR BÖLGEDE, 20. ASRIN BAŞLARINA GÖRE, KIRK ELLİ SENE ÖNCE KURULMUŞ BİR ŞEHRİN AKIL ALMAZ, GİZLİ SAKLI MUHAFAZA EDİLMİŞ HİKÂYELERİNDEN BİRİSİNİN AYDINLIĞA ÇIKARTILMASI VESİLESİYLE BAŞLAMAKTADIR.

BU ŞEHİR, DENİZE BAKARDI/KIYORDU. YAŞAYANLARIN ÇOĞU, BUNDAN HABERSİZ, BELKİDE İLGİSİZLERDİ. TUZLU SUYA, O SUDAN GELEN İYOT VE YOSUN KOKUSUNA BU KADAR BÎGANE.

  AÇIĞA, BÜYÜK VE UZUN BACALARINDAN, SÜREKLİ DUMAN TÜTEN ŞİLEPLER GELİR, ŞEHRİN, DENİZİN İÇİNE DOĞRU, KOCAMAN KAZIKLARLA ÇAKILI, UPUZUN İSKELESİNE YANAŞAN, SÜREKLİ SAĞI SOLU GICIRDAYAN MAVNALARA, HABİRE HAYVANİ İRİLİKTE PAMUK ÇUVALLARI YÜKLENİR, MAVNALAR DA, SUDA AĞIR AĞIR, KARARLI BİR ŞEKİLDE YÜZEN, ADI SANI BİLİNMEZ, DERYA  BALİNALARI GİBİ, AÇIKTA BEKLEYEN BU ŞİLEPLERE YANAŞIP, YÜKLERİNİ BOŞALTIRLARDI.

EŞRAFDAN MAHMUT ŞAMİ’NİN DÜKKANI, ÇARŞI İÇİNDE, GİRİTLİZÂDE’NİN, İKİ KATLI HANININ, İÇÇARŞI HİZASINDAYDI. İĞNE, İPLİK, YÜN, MEKİK, İNGLİZ BEZİ, BURSA BÜRÜMCÜLÜ, BULDAN DOKUMASI, HALEP İŞİ SATAR, ÖĞLE NAMAZINI EDA EDİP, ÇEKMECEDE BİRİKEN KALLEYİ, BİTİŞİKTEKİ YAHUDİ SARRAF LEON’A VERİR, LEON DA KALLEYİ ALTINA TERTİP EDİP, NOT DEFTERİNE KAYIT DÜŞER, SABAHLEYİN DÜKKANLAR AÇILDIĞINDA, GAYME OLARAK, MAHMUT ŞAMİ’YE İADE EDERDİ.

BU İŞ, HAYLİ ZAMANDIR BÖYLEYDİ.

O GÜN, ÖNCEDEN HESABI, KİTABI YAPILMIŞÇASINA, MAHMUT ŞAMİ, ULUCAMİ İMAMI SALİH EFENDİ İLE SABAH KAHVESİNİ HÖPÜRDETİRKEN, DÜKKÂNA TUHAF, TUHAF OLDUĞU KADAR DA, YABANIL GÖRÜNÜŞLÜ BİR ADAM GİRDİ.

ULUCAMİ AVLUSUNDA PIR PIR EDEN GÜVERCİNLERİN KANAT SESLERİ, AĞLARINI SAHİLE SÜRÜKLEYEN, DİZ ALTLARINA KADAR İNEN, DON ABA ARASI TUMANLARIYLA, ÇOĞU LÂZKİYELİ BALIKÇILARIN, ARALARINDA, TÜRKÇE ARAPÇA ŞAKALAŞMA SESLERİ, AĞIR AĞIR ÇARŞI İÇİNE DOLUYORDU.

 ADAM,DÜKKÂNDAN İÇERİ, YALNIZCA ÖNÜNE BAKARAK, TOPRAK ZEMİN ÜZERİNDE ESKİMEYE YÜZ TUTMUŞ, AHŞAP KAPLAMALARA GÖZÜNÜ DİKEREK GİRDİ.

BİR SÜRE BAŞINI KALDIRMADI.SAĞ KOLUNU, BOŞLUKTA TUTUNACAK BİR YER ARAR GİBİ UZATTI, BAŞINI KALDIRDI, GÖZLERİ YARI YARIYA KAPALIYDI.

ZAR ZOR ANLAŞILAN, ARAPÇA TÜRKÇE BİR AĞIZLA, ANCA ACIM DİYEBİLDİĞİNİ ANLADILAR.

İMAM SALİH, GENÇ YAŞININ ATİKLİĞİ İLE FIRLADI, YABANILIN BOŞLUKTA GEZİNEN ELİNİ TUTTU. GEL İHVANIM, GEL ŞÖYLE OTUR HASIR İSKEMLEYE DİYEREK, DÜKKÂNIN BİR KENARINA ÇEKTİ ADAMI.

b.

MAHMUT ŞAMİ ÖNCE BİR DURDU. İSKEMLEYE OTURAN, SIK  NEFES ALAN, TUHAFDAN ÖTE GÖRÜNÜŞLÜ TANRI MİSAFİRİNE BİR BAKTI. ADAMIN GÖZLERİ, HÂLÂ YERDE, TAHTA KAPLAMALARA BAKIYORDU. İMAM SALİH, TEZGÂHIN ARKASINA GEÇTİ, TOPRAK  TESTİDEN KALAYLI MARAŞ TASINA SU DOLDURDU. BUYUR İÇ  İHVAN( GARDAŞ) DEDİ. ADAM, ÖNCE SU TASINA, SONRA DA İMAM SALİH’İN YÜZÜNE BAKTI. SU TASINI, AVUÇLARININ ARASINA SIĞDIRIP, AĞZINA GÖTÜRDÜ. ÖNCE DUDAKLARINI ISLATTI. SONRA DA GÖZLERİNİ YUMDU. GIRTLAĞINDAN İNEN YUDUMLARA DİKKAT KESİLDİ. SUYUN TADINI, ADETA DAMAĞINDA EZEREK YUDUMLAYIP, GÖZLERİ KAPALI BİTİRDİ.

KAPALI GÖZLERİNİ SIKILADI, DERİN BİR NEFES ALDI.

MAHMUT  ŞAMİ, BU ALINAN NEFESİ YETERLİ GÖRDÜ VE SUAL ETMEYE ATILDI; BUYUR İHVANIM, KİMSİN NE EDERSİN, NERDEN GELİR, NEREYE GİDERSİN DEDİ.

TUHAFDAN DA ÖTE GÖRÜNÜŞLÜ ADAM, BAŞINI BİR KENARA ÇEVİREREK, DİLİYLE ISLAK DUDAKLARINI SİLİP, BAŞINI AĞIR AĞIR KALDIRARAK, MAHMUT ŞAMİ’YE BAKTI. KIRIK DÖKÜK BİR TÜRKÇE İLE YENİDEN ACIM EFENDİ AÇIM DİYEBİLDİ.

DÜKKÂN, BİRDEN HAVA DEĞİŞTİRİR GİBİ OLDU. BİLİNMEDİK BİR DİYARDAN SÜRÜKLENEN YEL, SICAK, NEFESLERİ KUŞATICI, SANKİ DEMİ DEVRANI TOPARLAMAK İSTERCESİNE, DÜKKÂNDA DOLAŞMAYA BAŞLADI.

İNSANSOYUNUN HABİRE BAŞTAN SAVMALARI, SIRADANLIĞI, GELİŞİGÜZELLİĞİ, KARMAŞIK VE DERİN MUHTEVALARIN, DAİMA CAN DÜŞMANI OLMUŞTUR.

BU MUHTEVALARA  DÜŞMANLIKTIR Kİ, İNSANSOYUNUN ELLERİNİN, DAİMA KAN İÇİNDE OLMASINA MÂNA TEŞKİL EDİP, TAMİRİ MÜMKÜNATSIZ YOLLAR AÇMIŞTIR.

O GÜNE KADAR, NEDENDİR NASILDIR PEK BİLİNMEZ, ŞEYTANİ BİR YANIMIZ OLAN, ÖZÜMÜZÜN KARANLIKLAR  ÖTESİNİN  TERKİSİNDE, TEHLİKELİ DE OLSA,  YARADILIŞIN BU İBLİSVARİ  PEÇESİNİ İNDİREBİLMEYİ, YARIM YAMALAK DÜŞÜNEDURAN MAHMUT ŞAMİ İÇİN, DÜKKANA ANİDEN GİREN BU YABANIL, FARKINDA OLMAKSIZIN BİR TAKIM, UFKÎ KAPILARIN AÇILMASI DEMEK OLABİLECEĞİ, HENÜZ  BİLENEMEZDİ.   

HIRILTI HALİNDE ÇIKAN, ACIM SESİ, O AN, DÜKKÂNIN İÇİNDEKİ HAVAYI, RAHATSIZLIK DUYAN BİR BİR ACIMA, SAHİPLENME HİSSİYATINA TEBDİL ETTİ.

TOPARLANAN MAHMUT ŞAMİ, SALİH HOCA, AL ŞU GAYMEYİ, MERZUĞ’UN DÜKKÂNDAN AZ BİRAZ ÖTEBERİ AL DA, GEL YÂHU DEDİ.

GAYMEYİ, BELİNDEKİ PEŞTEMALIN ARASINA SIKIŞTIRAN SALİH HOCA, HIZLI ADIMLARLA, MERZUĞ’UN DÜKKÂNINA YÜRÜDÜ.

BU ARADA, MAHMUT ŞAMİ, HASIR KÜRSÜDE OTURAN YABANILA BİR ZAMAN DAHA, SESSİZCE BAKTI.

BU BİR TEVAFUK MUYDU!

YOKSA, MADDE ALEMİNİN  MECBURİ BİR TESADÜFÜ MÜ. BÖYLE AKLIN CIDARLARINI ZORLAYAN, YOKSUL BİR BEDENDEN ZAHİREN SIZAN BİR UĞULTU MU, MİSLİ GÖRÜLMEMİŞ BİR İDRAKİN, SESSİZ ÇIĞLIKLI DAVETİ Mİ!

SANKİ SEMANIN MAVİLİKLERİNDEN Mİ, YOKSA ŞEHRİN KIYISINDA DURDUĞU DERYANIN, UÇSUZ BUCAKSIZ TUZLU KÖPÜKLERİNDEN Mİ VÜCÛD EDİP, ŞEHRİN ÇARŞISINDA NEFES ALIP VEREN, SADE BİR DÜKKANDA, CANINA KANINA KAVUŞUP, DİRİLMİŞ GİBİ.

ŞİMDİ DÜKKÂNIN BİR KENARINDA, ULU BİR AĞACIN GÖLGESİNE SIĞINMIŞ, EMRİ HAKKI BEKLEYEN BİR ERKEK KAPLAN GİBİ, ÖMRÜNE SADIK KURT GİBİ  OTURAN, SİNİK SÖNÜK AMA HALİNİ HİÇ BEĞENMEYEN BİR VARLIK.

ZİHNİ TAFSİLÂTI, RUHÎ MÜKTESEBATI GÜÇLÜ HER UFKÎ SORGUYA  MERAKLI, NADİR  BEŞER, GÜN OLUR, AN GELİR, İÇİNDE GİZLENMİŞ İBLİSLE MUHAKKAK Kİ, SAVAŞA TUTUŞUR. BU SAVAŞ, AZ BİLİNEN, GÖRÜLMESİ, İDRAKÎ PEK ZOR, ÖTELERİN SAVAŞIDIR. ZALÎMDİR, YAKICIDIR, YIKICIDIR AMA AYNI ZAMANDA ONARICI VE YÜCELTİCİDİR DE.

BUNLARIN HİÇ BİRİSİ MAHMUT ŞAMİ’NİN AKLÎ ÇABALARINDA YOK GİBİYSE DE, DERUNUNDA BİR YERDE, AMANSIZ, HAFAKANÎ BİR SIKINTININ, İÇİN İÇİN YANGINLAŞIP, RUHUNU SARMAKTA OLDUĞU    MUHAKKAKTI.  

MERZUĞ’UN DÜKKÂNINDAN KOŞAR ADIM GELEN SALİH HOCA, ÇIKININDAKİ ÖTEBERİYİ, TEZGÂHIN ARKASINDAKİ KÜÇÜK MASAYA, PEŞTEMALIYLA BİRLİKTE SERDİ.

KELLE PEYNİR, TAHİN HELVASI,MUT ZEYTUNU, DEĞİRMİ(YUVARLAK) KARA BUĞDAY EKMEK VE BİR KAÇ TANE DOMATESLE, TAAM EDECEKTİ YABANCI.

O KADAR DERİNDEN ACIM DEMİŞTİ Kİ YABANIL, DUYAN İNSANIN NABZININ KÜTÜRDEMESİ, İŞTEN BİLE DEĞİLDİ.

SALİH HOCA, YABANIL KURU KURUYA YEMESİN DİYEREK, BİR KOŞU GENÇ TAHSİN’İN ÇAY OCAĞINDAN İRİCE BİR TOPRAK KUPADA, TÜRÜM TÜRÜM DEM KOKAN ÇAYI GETİRİP, YABANCININ ÖNÜNE KOYDU.

BAŞI ÖNÜNE EĞİK, SAĞ AVUÇ İÇİ YANAĞINDA, HAFSALASINDA SEYAHAT EDER GİBİ DURAN BU ADAM, ÇAYIN DUMANINA BULANMIŞ   RAYİHAYI FARKETTİ. BAŞINI GERİYE DOĞRU ÇEKEREK, BURUN DELİKLERİNİ GENİŞÇE AÇIP, DUYULABİLEN BİR SESLE, ÇAYIN RAYİHASINI İÇİNE ÇEKTİ.  

KIRIK DÖKÜK BİR TÜRKÇE İLE “ BİZİM ORALARINKİNE PEK BENZEMİYOR “ DEMEK İSTEDİ. UZANDI, GÖZLERİ KAPALI, ÇAY KUPASINI ALDI, EVVELA BURNUNA YAKLAŞTIRDI. ÇAYIN BUĞUSUNU BİR KEZ KOKLADI. DİLİNİ AĞZININ İÇİNDE DOLAŞTIRMAYA BAŞLADI, SANKİ BİR SÖZ, BİR CÜMLE ARIYOR GİBİYDİ. MAHMUT ŞAMİ İLE SALİH HOCAYA DÖNÜP, MARİFET O Kİ, GÖZLER KAPALIYKEN GÖREBİLMELİ İNSAN DEMEYE DAVRANDI. VE O AN DEDİĞİ, HER NASILSA, BU KERRE, BAYAĞI İYİ ANLAŞILDI.

MAHMUT ŞAMİ, SALİH HOCA, O ARALIKDA DÜKKANA GELEN BİR İKİ MÜŞTERİYİ, SESSİZCE SAVDILAR.

AKILLARI, GÖKTEN BİR MASAL ELMASI GİBİ, BAMBAŞKA  BİR ALEMİN İÇİNDEN ÇIKIP GELMİŞÇESİNE, DÜKKANDA BELİREN YABANILDAYDI.  

SALİH HOCA, SÖYLE HELE… BU GARİP YABANÎ, MİTİLİ BURAYA MI ATTI, NE DERSİN.

ACIM,ACIM DEDİĞİNE GÖRE, CEBİNDE ALLAH BİLİR, METELİĞİ DE YOKTUR.

GALİBA ÖYLE, MAHMUT EFENDİ.

EEE,NA’PACAĞIZ PEKİ SALİH HOCA!

 İKİNDİYDİ, AKŞAMDI DERKEN, NERDE GECELEYECEK BU GARİP!

BİLMEM, KİME DANIŞSAK Kİ…

DÜNYA DÖNÜYOR, GÜN IŞIĞI, AĞIR AĞIR HÜKMÜNÜ YİTİRİYORDU. SALİH HOCA DAVRANDI, YABANCIYA SESLENDİ; EFENDİ, EFENDİ, BİRAZDAN İKİNDİ OKUNACAK. BEN, KARŞIDAKİ CAMİNİN İMAMIYIM DİYEREK, EL KOL HAREKETLERİ İLE NAMAZI TARİFLEMEYE ÇALIŞIP, DÜKKÂNDAN AYRILACAĞINI SÖYLEMEYE ÇALIŞTI.

HAAA DEDİ ANCA YABANCI.

KALKTI, DÜKKÂNIN ÖNÜNE YÜRÜDÜ. O GÜN, ŞEHRİN SEMASI, PÜRÜZSÜZ, LEKESİZ MAVİ BİR ÖRTÜ GİBİYDİ.

YABANCI, BAŞINI KALDIRDI, BİR ZAMAN SEMAYA DÖNDÜ, SAĞ ELİNİ GÖZLERİNE SİPER ETTİ. BAKIŞLARI, SANKİ SEMAYA KİLİTLENMİŞ GİBİYDİ.

DÖNDÜ, DÜKKANIN İÇİNE DOĞRU, BİR KAÇ ADIM ATTI. SALİH HOCA’YA, HAYDİ CAMİYA DEDİ.

YABANCI, GECEYİ, CAMİNİN MÜŞTEMİLAT ODASINDAKİ MİNDERLERİN ÜZERİNDE GEÇİRDİ.

MAHMUT ŞAMİ, UZUN UZUN DÜŞÜNDÜ.

MAHMUT ŞAMİ, O GECE, SABAHA KADAR YATAĞINDA, BİR O YANA, BİR BU YANA DÖNÜP DURDU VE MÜTEMADİYYEN DÜŞÜNDÜ.

BAHÇESİNDEKİ EN YAŞLI AĞAÇ OLAN PALMİYEYE, HER GÜN, SABAHA KARŞI, HEMEN HEMEN AYNI VAKİTTE GELEN KARGA, O GÜN  DE AYNI VAKİTDE GELMİŞ,AMA BU KERRE, ACI ÇEKER GİBİ, DURMADAN CIYAKLIYORDU.

YA ALLAH DEYİP, O GÜNLERDE HUYSUZLUĞU İYİTTEN ARTAN KARISI FATMA’YI UYANDIRMAMAYA GAYRET EDİP, YEMENİ TERLİKLERİNİ GİYDİ. ODADAN, ADETA SÜZÜLEREK ÇIKTI. KAPIYI, ÇIT ÇIKARMADAN KAPADI.EŞİKTE, AZ BİRAZ DURDU, KAFASININ İÇİ ZATEN KAÇ ZAMANDIR, ÇIFIT ÇARŞISI GİBİ GİBİYDİ.

HANGİ SESE, HANGİ IŞIĞA DAVRANACAĞINI BİLEMİYOR, YAZIYA BIRAKILMIŞ YILKI ATI GİBİ, ÖNÜNE GELEN HER YEŞİLLİĞE, IŞIĞA UZANIYORDU.

KARGA BOŞUNA CIYAKLAMIYOR DEDİ KENDİNE. HATTA YABANCININ GELMESİ BİLE BOŞUNA DEĞİL SANKİ. HADİ MEMLEKETE GELDİN, KAYIKTAN İNİP, KARAYA ÇIKTIN. O KADAR DÜKKÂNIN İÇİNDE, NEDEN BİZİM DÜKKÂNA GELDİN BİRADER!

RÜYANDA MI GÖRDÜN, EMRİ İLÂHİ Mİ TECELLİ ETTİ…

VELHASIL YÂHU DEYİP, AVLUDAKİ EVLÂDİYELİK DUT AĞACININ KENARINDAKİ TULUMBAYA YÜRÜDÜ.

UZUN UZUN SU SERPTİ YÜZÜNE.

ANCA, YANIYORUM DEDİ İÇİNDEN İÇİNDEN…

DUDAKLARINI TEKRARDAN TULUMBAYA DAYADIYSA DA, YANIKLIĞI BERTARAF OLMADI.

MİNTANINDAN BİR KAÇ DÜĞME ÇÖZDÜ. SAĞ AVUCUNU, GÖĞSÜNE DAYADI. İMANINDA,KOCA BİR MANTIZ KÖZ VARMIŞ GİBİ, ELİ YANDI, HEMEN  ÇEKTİ ETİNDEN…

----------------------------------------/---------------------------------------------------